Fris en fruitig

Dag twee van mijn goede voornemens. Ik ben vanochtend fris en fruitig uit bed gestapt en ben meteen naar buiten gegaan om te rennen op mijn kangooshoes. Hoewel ik het nog steeds maar iets van vijf minuten vol kan houden, ben ik al zeer trots op mijzelf. Gevolgd door mijn fysio oefeningen was het een sportieve ochtend en ik besefte dat er nog een doel bij moest. Het is gerelateerd aan afvallen, maar misschien nog wel belangrijker: Fysiek fit worden. Helaas heb ik een ziekte in mijn gewrichten, waardoor ik veel sporten niet meer kan doen. In het dagelijkse leven merk ik het alleen bij trappen lopen en door het besef dat ik niet een bus achterna kan rennen als ik hem dreig niet te halen. Ik heb niet veel te klagen dus, maar het staat me wel in de weg mij goed en fit te voelen. Als kind deed ik aan handballen en wanneer ik hieraan denk heb ik er echt heimwee naar. Ik woon in een nieuwe stad waar ik nog weinig mensen ken en hoe fijn zou het wel niet zijn als ik weer bij een handbalclub zou kunnen gaan. Voordat dat mogelijk is heb ik echt nog een lange weg te gaan. Ik kan nu nog geen paar meter rennen, maar ik ga er aan werken. Ik kan het. Wanneer mijn spieren sterk genoeg worden om mijn gewrichten aan te kunnen, kan ik weer alles. Moet lukken toch? Handballen is misschien een iets te ver gezocht doel, maar mijzelf fit kunnen voelen in mijn lichaam is belangrijk om mij zelfverzekerd te voelen. 

Wat het schrijven van mijn boek betreft hoef ik nu nog geen excuus voor vandaag te bedenken. Ik ga vanavond nog schrijven, beloofd! Of misschien neem ik nu wel even een kijkje in het document... Hmm.. Wellicht heb ik wel inspiratie... Doeidoei! 

Op zoek

Iedereen is op zoek. Namelijk op zoek naar het moment waarop je je zelfverzekerd kan voelen. Als je de vraag moet beantwoorden of je je ooit zelfverzekerd hebt gevoeld, zul je ja zeggen. Je kunt het gevoel namelijk beschrijven en benoemen, maar is het een herinnering of een instinct? Op welk moment men het iemand ook vraagt, niemand zal zich zelfverzekerd noemen. Op het moment dat je de vraag krijgt, op het moment dat je eraan denkt zelfverzekerd te zijn, dan ga je denken aan de redenen waarom je het niet zou moeten zijn. Of ben ik het alleen die zo denkt? Zou goed kunnen, maar toch wil ik deze zoektocht gaan ondernemen. Ik wil de redenen van twijfels aan mijzelf wegnemen en op zoek gaan naar de momenten waarop ik mij daadwerkelijk goed over mezelf kan voelen. Als je met me mee wil doen, pak dan nu pen en papier. We gaan gewoon een lijstje maken met dingen die moeten gebeuren. Begrijp me daarbij wel goed. Ga niet jezelf afkraken en neerpraten. Het gaat alleen om dingen die je kunt verbeteren om jezelf beter te laten voelen en niet om te doen wat anderen van je verwachten. Het gaat allemaal om jezelf. 

Mijn eerste punt verzin ik aan de hand van de momenten dat ik mij het dichts heb gevoeld bij zelfverzekerdheid. Dit zijn de momenten waarop ik iets bereikt had, wat ik ook nog eens leuk vond: Het naar buiten lopen bij het mediabedrijf waar ik vrijwillig gewerkt had, wanneer ik zelf een item voor elkaar had gekregen, het in de handen hebben van een zelfgeschreven boek en het lezen van een voltooid zelfgeschreven verhaal waar ik daadwerkelijk tevreden mee was. Met de zomervakantie aan mijn voeten ga ik mij voor dit punt focussen op het voltooien van mijn boek. Het eerste hoofdstuk is er al, het tweede is er half, het idee al helemaal. Op mij eraan te houden zal ik mij op deze blog moeten verantwoorden, wanneer ik niet geschreven heb. Ik zal met mijzelf in discussie gaan, wanneer ik aan een writersblock lijdt en ik zal bijhouden hoe lang ik er steeds wel mee bezig ben geweest. Zo is mijn excuus voor vandaag dat ik al mijn inspiratie al gestopt heb in het starten van deze blog al kan het ook zijn dat op het einde de woorden niet willen stoppen in mijn hoofd.-update zal morgen verschrijnen-

Het tweede is iets waar ik een ongeveer twee weken geleden al mee begonnen ben. Afvallen. Voor het eerst ben ik boven de 70 kg en dit voelt niet goed. Als gevolg van te ongezond eten -tja studententijd- ben ik mijn eigen grens overschreden. In de afgelopen twee weken ben ik van 72 kg al naar 70 kg teruggegaan, tenminste als ik mij in de ochtend weeg. Van mijn fysio heb ik een nieuw schema gekregen met twee legdays en twee armdays. Zojuist heb ik het voor de eerste keer gedaan. Ik weet van mijzelf dat ik mij er nooit aan blijf houden, maar waarom doe ik dit eigenlijk niet? Het is zo een kleine moeite om 4 keer per week een half uurtje te sporten. Ik hoef slechts tijdens gtst mijn oefeningen te doen en het scheelt al een hoop. Daarnaast moet ik echt eens het stof van mijn kangooshoes -springschoenen- vegen en er weer lekker mee naar buiten gaan. Ik kan het!  
Het meer bewegen heeft natuurlijk geen zijn als ik mijn thuisbezorgd en pizzagedrag aan blijf houden. De ochtenden en middagen gaan al vrijwel goed. Yoghurt, fruit en vezels, eierkoeken, peperkoeken, af en toe een opkikkertje en dan allemaal alleen als ik daadwerkelijk honger heb. Het is me echt al aan het lukken, maar de avonden blijven aan mij vreten, of moet ik zeggen dat ik in de avonden blijf vreten. Wanneer ik door de dag mijzelf ingehouden hebben krijg ik in de avond de drang mezelf te belonen. Af en toe moet dat kunnen, maar mijn af en toe is iets te vaak. Zelfgekookte maaltijden, die genoeg vullen om mijn late snack te vermijden. Dat is mijn doel. Wanneer ik in de late avond namelijk geen honger meer heb, heb ik geen excuus toch nog iets borrelnootjes te eten die waren blijven liggen na mijn verjaardag. Ik kan het, ik kan het ik kan het!
Ik ga gewoon iedere dag de wijze woorden van mijn moeder herhalen: Nu je nog jong bent krimpt je huid nog mee als je afvalt. ;)  

Misschien dat me later nog een derde, vierde of zelfs vijfde punt invalt, maar voor nu ga ik het hierbij laten. Ik hoop dat jullie ook hebben kunnen nadenken over wat jouzelf nu echt gelukkiger en zelfverzekerder zou maken. Het scheelt namelijk echt veel in je leven door de beslissingen die je durft te maken, de kansen die je durft te nemen. Als je goed in je vel zit kun je alles aan en is geen probleem je te groot. Je gedachten zijn je machtigste wapen. Leer ze te overheersen, schrijf!